تو محو خویش باش اینها نمی آید به کار او

چه امکان است آرد فطرت ما تا به دیدارش

مگر آیینه از بی دانشی گردد دچار او

غرورش زحمت آیینه داران برنمی دارد

امید وصل تدبیر دگر از ما نمی خواهد

سفید از چشم قربانی ست راه انتظار او

هوس پیمای آغوش وصال کیست حیرانم