برق آب می خورد ز زبان گیاه او

چون شمع قطع ساز نفس مفت بیدلی

کزاشک تیغ آب دهد برق آه او

ماوا کشیده ایم به دشتی که تا ابد

حیران دستگاه حبابم که بسته اند

نقد محیط در خم ترک کلاه او

دارم به سینه خون شده آهی که همچو صبح