دارم به سینه خون شده آهی که همچو صبح

برق آب می خورد ز زبان گیاه او

حیران دستگاه حبابم که بسته اند

نقد محیط در خم ترک کلاه او

در کوچه های زخم گشودند راه او

بگذار تا به درد تمناش خون کنند

دل قابل وفاست مپرس ازگناه او