بگذار تا به درد تمناش خون کنند

نقد محیط در خم ترک کلاه او

دارم به سینه خون شده آهی که همچو صبح

در کوچه های زخم گشودند راه او

دل قابل وفاست مپرس ازگناه او

ما عاجزان ز کنج خموشی کجا رویم

آسوده ایم ناله صفت در پناه او