نقد محیط در خم ترک کلاه او

ماوا کشیده ایم به دشتی که تا ابد

برق آب می خورد ز زبان گیاه او

حیران دستگاه حبابم که بسته اند

دارم به سینه خون شده آهی که همچو صبح

در کوچه های زخم گشودند راه او

بگذار تا به درد تمناش خون کنند