در کوچه های زخم گشودند راه او

حیران دستگاه حبابم که بسته اند

نقد محیط در خم ترک کلاه او

دارم به سینه خون شده آهی که همچو صبح

بگذار تا به درد تمناش خون کنند

دل قابل وفاست مپرس ازگناه او

ما عاجزان ز کنج خموشی کجا رویم