گر کهنه ات خواهی گران با ذره ای همسنگ شو

همت نمی چیند غنا بر عشوه پا در هوا

چون صبح گرد رفته ای گو یک دو دم اورنگ شو

می دان قدر این و آن دیدی زمین و آسمان

گلچینی باغ یقین گر نیست تسکین آفربن

اوهام را هم کم مبین خود روی دشت بنگ شو

شوق جنون تاز ترا کس نیست تا گیرد عنان