بسکه پیچ و تاب حسرت در نفس خون کرده ام

همچو پرواز از شکست بال می جویم پناه

نیست غافل معنی آسایش از بیطاقتان

درکمین کاروان خفته ست منزل سر به راه

تیغ جوهردار عریان می کنم در عرض آه

جوهر آیینه ای درگرد پیغامم گم است

ناله من می رود جایی که می گردد نگاه