درکمین کاروان خفته ست منزل سر به راه

اینقدر جهدم به ذوق نشئه عجز است و بس

همچو پرواز از شکست بال می جویم پناه

نیست غافل معنی آسایش از بیطاقتان

بسکه پیچ و تاب حسرت در نفس خون کرده ام

تیغ جوهردار عریان می کنم در عرض آه

جوهر آیینه ای درگرد پیغامم گم است