پرتو خورشید و مه ، وانگه سیاه

ای زبان لافت افسون سلوک

باشد از مقراض مشکل قطع راه

باده روشن مشربی وانگاه درد؟

بی زبانی از خجالت رستن است

عذر تا باقیست می بالد گناه

جستجو آیینه دار مقصد است