سینه صافی می شود بی پرده تا دم می زنم

گر نفس چیند به این فرصت بساط دستگاه

چون سحر بر ما شکستن می رسد پیش از کلاه

در دل ما چون حباب آیینه پرداز است آه

ما و من آخر سواد یاس روشن می کند

خلقی از مشق نفس آیینه می سازد سیاه