ما و من آخر سواد یاس روشن می کند

چون سحر بر ما شکستن می رسد پیش از کلاه

سینه صافی می شود بی پرده تا دم می زنم

در دل ما چون حباب آیینه پرداز است آه

خلقی از مشق نفس آیینه می سازد سیاه

صاحب دل کیست حیرانم درین غفلت سرا

آینه یک گل زمین است و جهانی خانه خواه