صاحب دل کیست حیرانم درین غفلت سرا

در دل ما چون حباب آیینه پرداز است آه

ما و من آخر سواد یاس روشن می کند

خلقی از مشق نفس آیینه می سازد سیاه

آینه یک گل زمین است و جهانی خانه خواه

گرگشایی دیده انصاف بر اقبال ظلم

همچوآتش اخگر است و شعله آن تخت وکلاه