خلقی از مشق نفس آیینه می سازد سیاه

سینه صافی می شود بی پرده تا دم می زنم

در دل ما چون حباب آیینه پرداز است آه

ما و من آخر سواد یاس روشن می کند

صاحب دل کیست حیرانم درین غفلت سرا

آینه یک گل زمین است و جهانی خانه خواه

گرگشایی دیده انصاف بر اقبال ظلم