از تنک رویی دم شمشیر خون ها ریخته

حسرت تعمیر بنیاد قناعت داشتیم

خاک ما را کرده گل آب رخ ما ریخته

گر مروت مشربی با چین پیشانی مساز

از ازل گمگشته آغوش یکتای توام

تا به کی جویم کف خاکی به دریا ریخته

تا ز هر عضوم سجود آستانت گل کند