از ازل گمگشته آغوش یکتای توام

خاک ما را کرده گل آب رخ ما ریخته

گر مروت مشربی با چین پیشانی مساز

از تنک رویی دم شمشیر خون ها ریخته

تا به کی جویم کف خاکی به دریا ریخته

تا ز هر عضوم سجود آستانت گل کند

پیکری چون آب می خواهم سراپا ریخته