چو شمع تا به فنا هیچ جا نیاسایم

به گردن دل خون گشته خون بها بسته

ز جیب ناز خطش سر برون نمی آرد

که عقد عهد به خلوتگه حیا بسته

مرا سریست که احرام بوریا بسته

تن از بساط حریرم چگونه بندد طرف

که دل به سلسله نقش بوربا بسته