رفت در تشویش صیقل روزگار آینه

هر چه بر معدوم مطلق بندی احسانست و بس

بایدم تا حشر بودن شرمسار آینه

تا به تمثالی رسد زین جلوه های بی ثبات

زین تماشاها صفای دل به غارت می رود

یک تامل آب در چشم از غبار آینه

غافل از تیر حوادث چند خواهی زیستن