بیند اول خویش را روشنگر اندر آینه

هیچ نقشی بر دل آگاه نفروشد ثبات

می نماید کوه هم بی لنگر اندر آینه

دل مصفاکرده را از خودنمایی چاره نیست

حسن بیرنگی که عالم صورت نیرنگ اوست

عرض تمثال که دارد باور اندر آینه

کیست دل کز جلوه طاقت گدازش جان برد