عرض تمثال که دارد باور اندر آینه

دل مصفاکرده را از خودنمایی چاره نیست

بیند اول خویش را روشنگر اندر آینه

حسن بیرنگی که عالم صورت نیرنگ اوست

کیست دل کز جلوه طاقت گدازش جان برد

حسرت اینجا می شود خاکستر اندر آینه

تا شود روشن که بیمار محبت مرده نیست