کیست دل کز جلوه طاقت گدازش جان برد

بیند اول خویش را روشنگر اندر آینه

حسن بیرنگی که عالم صورت نیرنگ اوست

عرض تمثال که دارد باور اندر آینه

حسرت اینجا می شود خاکستر اندر آینه

تا شود روشن که بیمار محبت مرده نیست

از نفس باید فکندن بستر اندر آینه