سنگ هم کم نیست از گوهر به چشم آینه

ازگرانجانی ندارم ره به خلوتگاه دل

می شود تمثال من پیکر به چشم آینه

چون نگه بی مطلب افتد زشتی و خوبی یکی ست

مست حیرت از خمار وهم امکان فارغ ست

انتظار کس مکن باور به چشم آینه

دعوی باربک بینی تا توانی برد پیش