می کشد تمثال هم ساغر به چشم آینه

نقش امکان در بهار حیرتم رنگی نبست

شسته ام عمری ست این دفتر به چشم آینه

گر همه وهم است بیداری ، طرب مفت خیال

گرد عمر رفته هم از عالم دل جسته است

گر نفس پی گم کند بنگر به چشم آینه

رنج بینش بود بیدل هستی موهوم ما