جوش گهر ز موجه دریای آینه

در حسرت بهار خطت گرد می کند

جوهر به جای سبزه ز صحرای آینه

موقوف جلوه گل شبنم بهار توست

از شرم آنکه آب نشد از نظاره ات

گرداب خجلت است سراپای آینه

شد عمر صرف جلوه پرستی ، ولی چه سود