شد عمر صرف جلوه پرستی ، ولی چه سود

جوش گهر ز موجه دریای آینه

از شرم آنکه آب نشد از نظاره ات

گرداب خجلت است سراپای آینه

نگرفت بینوا دل ما جای آینه

جز حیرت آنچه هست متاع کدورت است

در عشق بعد از این من و سودای آینه