گرداب خجلت است سراپای آینه

موقوف جلوه گل شبنم بهار توست

جوش گهر ز موجه دریای آینه

از شرم آنکه آب نشد از نظاره ات

شد عمر صرف جلوه پرستی ، ولی چه سود

نگرفت بینوا دل ما جای آینه

جز حیرت آنچه هست متاع کدورت است