نگرفت بینوا دل ما جای آینه

از شرم آنکه آب نشد از نظاره ات

گرداب خجلت است سراپای آینه

شد عمر صرف جلوه پرستی ، ولی چه سود

جز حیرت آنچه هست متاع کدورت است

در عشق بعد از این من و سودای آینه

با خوی زشت صحبت روشندلان مخواه