در عشق بعد از این من و سودای آینه

شد عمر صرف جلوه پرستی ، ولی چه سود

نگرفت بینوا دل ما جای آینه

جز حیرت آنچه هست متاع کدورت است

با خوی زشت صحبت روشندلان مخواه

زنگی خجل شود به تماشای آینه

حسن و هزار نسخه نیرنگ در بغل