از شرم آنکه آب نشد از نظاره ات

جوهر به جای سبزه ز صحرای آینه

موقوف جلوه گل شبنم بهار توست

جوش گهر ز موجه دریای آینه

گرداب خجلت است سراپای آینه

شد عمر صرف جلوه پرستی ، ولی چه سود

نگرفت بینوا دل ما جای آینه