تنگ است از نفس همه جا، جای آینه

خلقی ست محو خود به تماشای آینه

من نیز داغم از ید بیضای آینه

بیچاره دل چه خون که ز هستی نمی خورد

در عالمی که حسن ز تمثال ننگ داشت

ما دل گداختیم به سودای آینه

تاکی دل از فضولی حرصت الم کشد