چون صبح بر سرم نفس ناکشیده ای

اشکم نیاز محفل ناز تو می کشد

آیینه داری از دل حسرت چکیده ای

آخر به پاس راز وفا تیغها کشید

دارم دلی به صد تپش آهنگی جنون

یک اشک وار تا به چکیدن رسیده ای

می بایدم ز خجلت اعمال زیستن