نومیدیی به خون دو عالم تپیده ای

آسودگی سراغ ره عافیت نداشت

دستی زدم چو رنگ به دامان چیده ای

دارد محبت از دل بی مدعای من

امروز بی تو ریگ بیابان حسرت ست

اشکم که داشت بوی دل آرمیده ای

بازآ که دارم از نگه واپسین هنوز