اشکم که داشت بوی دل آرمیده ای

دارد محبت از دل بی مدعای من

نومیدیی به خون دو عالم تپیده ای

امروز بی تو ریگ بیابان حسرت ست

بازآ که دارم از نگه واپسین هنوز

ته جرعه ای به شیشه رنگ پریده ای

هر چند خاک من چو سحر باد برده است