خطا از هرکه سر زد چون جبین ، من در عرق رفتم

به رنگ سایه واکش ساعتی در پای شمشادی

به یاد جلوه او حیرت ما را غنیمت دان

صفای شیشه هم نقشیست از بال پریزادی

ندارد عالم ناموس چون من خجلت آبادی

توهم چون شمع محمل کش به سامان جگر خوردن

درین ره هر کسی از پهلوی خود می کشد زادی