بی عصایی نکند گر به ضعیفان مددی

راحت از قافله هوش برون تاخته است

ای جنون تا شودم بار دل آسان مددی

کیست بار تپش از دوش هوس بردارد

با همه ظلم رها نیست کس ازمنت چرخ

آه از آن روز که می کرد به احسان مددی

حیله جوی نم اشکیم درین وادی خشک