اسیر فقرم اما راحت بی درد سر دارم

ز زخم کس نمی گردد دچار نیشتر دردی

به این سامان که گردون نشئه وارستگی دارد

بلند افتا ده باشد دامن برچیده مردی

به ملک تیره روزی نیست چون من سایه پرورد ی

به ذوق کوثر و الوان نعمت خون مخور بیدل

بهشت آن بس که یابی نان گرم و آبک سردی