ز خود رفتن به یادت ریشه در موج گهر دارد

تو و تسبیح ، ما و می کشی ، هر کاری و مردی

ز نیرنگ تغافل برده است آن چشم فتانم

به بازی نیز نتوان یافتن در طاسم آوردی

به این تمکین نمی باشد خرام نازپروردی

به جیب بیخودی دارم سراغ شعله جولانی

چو اخگر در شکست رنگ ییدا کرده ام گردی