چه بودی از هوس هم این هیولا پیکری کردی

نبردم رنج تزویری که زاهد از فسون او

به هر گوسالگی خود را خیال سامری کردی

به بی دردی فسرد و یک نفس آدم نشد زاهد

خوشا ملک فنا و دولت جاوید بیقدری

که آنجا نقش پا هم بر سر ما افسری کردی

اگر چون شانه حرفی از فسون زلف دانستی