خوشا ملک فنا و دولت جاوید بیقدری

به هر گوسالگی خود را خیال سامری کردی

به بی دردی فسرد و یک نفس آدم نشد زاهد

چه بودی از هوس هم این هیولا پیکری کردی

که آنجا نقش پا هم بر سر ما افسری کردی

اگر چون شانه حرفی از فسون زلف دانستی

دل صد چاک ما هم دست در بال پری کردی