که آنجا نقش پا هم بر سر ما افسری کردی

به بی دردی فسرد و یک نفس آدم نشد زاهد

چه بودی از هوس هم این هیولا پیکری کردی

خوشا ملک فنا و دولت جاوید بیقدری

اگر چون شانه حرفی از فسون زلف دانستی

دل صد چاک ما هم دست در بال پری کردی

چو قمری چشم اگر می دوختم بر سرو آزادش