که چون صبحم سراپا پیکر زخم نمکسودی

خیال آشیان نوبهار کیست حیرانم

که می بالد ز چشمم حیرت بوی گل اندودی

شکرخند کدامین غنچه یارب بسملم دارد

از این سودا که من در چارسوی نه فلک دارم

همین در سودن دست ندامت دیده ام سودی

به هر سو بنگری دود کباب یاس می آید