می برد ما را ته پا نارسیدن رهبری

دور چرخ از کوکب عاشق سیاهی کم نکرد

عمرها شد یک مرکب می کشم از محبری

وادی واماندگی طی می کنیم و چاره نیست

آب می گردیم تا مشتی عرق گل می کنیم

شیشه ساز ما ندارد جز حیا آتشگری

بسکه بی رویش چو شمعم زندگانی خجلت است