شیشه ساز ما ندارد جز حیا آتشگری

وادی واماندگی طی می کنیم و چاره نیست

می برد ما را ته پا نارسیدن رهبری

آب می گردیم تا مشتی عرق گل می کنیم

بسکه بی رویش چو شمعم زندگانی خجلت است

گر پرد رنگم به روی آب می گردد پری

در ادبگاهی که حرف تیغش آید بر زبان