در ادبگاهی که حرف تیغش آید بر زبان

شیشه ساز ما ندارد جز حیا آتشگری

بسکه بی رویش چو شمعم زندگانی خجلت است

گر پرد رنگم به روی آب می گردد پری

گردن من بین اگرخواهی ز مو هم لاغری

بیدل از مقدار ظرف خود نمی باید گذشت

وعظ مستان در خط پیمانه دارد منبری