گر پرد رنگم به روی آب می گردد پری

آب می گردیم تا مشتی عرق گل می کنیم

شیشه ساز ما ندارد جز حیا آتشگری

بسکه بی رویش چو شمعم زندگانی خجلت است

در ادبگاهی که حرف تیغش آید بر زبان

گردن من بین اگرخواهی ز مو هم لاغری

بیدل از مقدار ظرف خود نمی باید گذشت