گردن من بین اگرخواهی ز مو هم لاغری

بسکه بی رویش چو شمعم زندگانی خجلت است

گر پرد رنگم به روی آب می گردد پری

در ادبگاهی که حرف تیغش آید بر زبان

بیدل از مقدار ظرف خود نمی باید گذشت

وعظ مستان در خط پیمانه دارد منبری