بسکه بی رویش چو شمعم زندگانی خجلت است

می برد ما را ته پا نارسیدن رهبری

آب می گردیم تا مشتی عرق گل می کنیم

شیشه ساز ما ندارد جز حیا آتشگری

گر پرد رنگم به روی آب می گردد پری

در ادبگاهی که حرف تیغش آید بر زبان

گردن من بین اگرخواهی ز مو هم لاغری