ربشه برگردون دوانیدیم و عجز ما بجاست

با نفس دارد حباب آیینه میناگری

ریزش اشکی چو شمعت خضر مقصدکرده اند

کاش با این لغزش از استادگی ها بگذری

سعی بالیدن نبرد از پهلوی ما لاغری

در پی ما انفعال سرنوشت افتاده است

نامه ما را مپیچان خط ما دارد تری