کاش با این لغزش از استادگی ها بگذری

بی محابا دم مزن گر پاس دل می بایدت

با نفس دارد حباب آیینه میناگری

ریزش اشکی چو شمعت خضر مقصدکرده اند

ربشه برگردون دوانیدیم و عجز ما بجاست

سعی بالیدن نبرد از پهلوی ما لاغری

در پی ما انفعال سرنوشت افتاده است