بی محابا دم مزن گر پاس دل می بایدت

غنچه خسبی ها مقدم گیر بر گل بستری

گفتگو بنیاد تمکینت به توفان می دهد

گر همه کهسار باشی زین صداها می پری

با نفس دارد حباب آیینه میناگری

ریزش اشکی چو شمعت خضر مقصدکرده اند

کاش با این لغزش از استادگی ها بگذری